Onderweg naar de supermarkt kom ik twee jofele jongens tegen. Nou ja, jongens. Mannen. We raken aan de praat en een van de heren blijkt onderweg naar het zwembad om wat baantjes te trekken. Tijdens het gesprek valt hem op dat hij en zijn kompaan ongeveer hetzelfde postuur hebben. Vooral rond de buikstreek vertonen beide heren een zekere welving.
De diagnose volgt onmiddellijk. Een zwemmersbuikje.
Uit eigen onderzoek blijkt namelijk dat vrijwel alle mannen die zij in het zwembad tegenkomen hetzelfde probleem hebben. Daarmee is het wetenschappelijk bewijs eigenlijk al geleverd. Zijn kompaan weet bovendien dat veel wielrenners in de regio eveneens met dit verschijnsel kampen. Hij bukt voorover, neemt ter plekke de wielrenhouding aan en laat zien hoe het buikje dan precies valt. ‘Zwaartekracht’, verzekeren ze me. Daar valt weinig tegenin te brengen.
De heren vervolgen lachend hun weg en ik loop met een glimlach verder richting supermarkt. Toch zetten ze me aan het denken. Zelf zou ik het verschijnsel eerder omschrijven als een welvaartsbuikje. Er bestaan echter wel degelijk lichamelijke kenmerken waaraan je soms kunt zien welke sport iemand beoefent.
Worstelaars en rugbyers kunnen bijvoorbeeld bloemkooloren krijgen. Baanwielrenners beschikken over bovenbenen waarmee ze waarschijnlijk zonder problemen een walnoot kunnen kraken. Voetballers herken je regelmatig aan hun O-benen. Langeafstandslopers – en ik kan het weten – hebben dan weer voeten waarvan je liever geen foto op de voorkant van een kerstkaart zet. Blauwe teennagels, verdwenen teennagels, blaren op plekken waarvan je niet wist dat je er blaren kon krijgen.
Iedere sport vormt blijkbaar op zijn eigen manier het lichaam. Dat opent natuurlijk perspectieven. Vanaf vandaag is een buikje geen gevolg meer van te veel eten of te weinig bewegen. Het is een sportblessure. Sommige wetenschappelijke ontdekkingen moet je gewoon accepteren.
Zeker wanneer twee mannen met een ‘zwemmersbuikje’ je ter plekke het bewijs leveren.