Ik ga iets zeggen wat je misschien niet van me verwacht. De beste film aller tijden bestaat niet. Sterker nog, ik denk dat de meeste mensen die vol overtuiging roepen dat ze dé beste film ooit hebben gezien, eigenlijk gewoon terugdenken aan een legendarische one night stand. Zo eentje…
Zo’n avond die begint zonder verwachtingen en eindigt met zinnen als ‘ongelooflijk’ en ‘dit heb ik nog nooit meegemaakt’. Waar je elkaar halverwege aankijkt met een blik van: dit loopt volledig uit de hand en we vinden het allebei prima. Ledematen die overal lijken te zijn. Hoogtepunt na hoogtepunt. Standjes waarvan je dacht dat ze alleen bestonden in de Kama Sutra of in een twijfelachtige film die je ooit veel te laat hebt opgezet.
Alles klopt. Timing. Ritme. Intensiteit. Je ligt na afloop naar het plafond te staren en denkt: dit was buitencategorie. Mythisch. Tot je elkaar nog eens ziet. En dan merk je: het was perfect omdat het één keer was. Nog een keer proberen maakt het niet beter. Het maakt het… gewoner. Menselijker. Minder spectaculair. Sommige dingen zijn gemaakt voor één keer. En precies daarom worden ze legende.
Vraag mensen naar de beste film aller tijden en je krijgt het vaste rijtje: The Godfather, The Shawshank Redemption, Pulp Fiction, The Dark Knight, je kent ze wel. Indrukwekkend? Zeker. Monumentaal? Zonder twijfel. Cultureel erfgoed ook. De films die ik keer op keer aanzet, zijn echter zelden die monumenten.
Ik zet zonder schaamte Die Hard 1, 2 en verder, National Treasure 1 en 2 of de hele Lethal Weapon-serie op. Omdat ik weet wat ik krijg. Gewoon tempo. Scherpe oneliners. Slechteriken die ook echt slecht zijn. Explosies die niet symbolisch bedoeld zijn. En misschien is dat in het dagelijks leven precies zo.
Er zijn mensen die één keer binnenkomen en je wereld op z’n kop zetten. Vuurwerk. Episch. Maar na verloop van tijd begin je jezelf steeds meer te ergeren en eindigt het meestal zoals we dat kennen uit de gemiddelde romcom. Alleen dit keer zonder goede afloop en een happy end zit er al helemaal niet in…
De écht fijne mensen daarentegen hebben geen soundtrack bij binnenkomst. Ze maken elke keer dezelfde grap. Bestellen altijd hetzelfde. Vertellen hun verhaal nét iets te enthousiast. En toch lach je weer.
Misschien is ‘de beste film aller tijden’ dus niet de film die je één keer compleet van je sokken blaast, maar de film die je tien keer kunt kijken zonder dat je halverwege naar je telefoon grijpt. Indrukwekkend is leuk voor één avond, maar iets waar je steeds weer naar terug wilt? Dat is pas echt goed!