Tenminste, dat is ons altijd geleerd. Als klein kind al krijgen we sprookjes voorgeschoteld waarin de slechterik uiteindelijk het onderspit delft. De boze heks verliest. De draak wordt verslagen. De prinses bevrijd. Onlangs nog zag ik het weer gebeuren toen ik samen met mijn dochter voor de weet-ik-veelste keer alle Harry Potter-films van voor naar achter keek. Uiteindelijk winnen de ‘goeiers’. Altijd. Zo hoort het ook.
Toch merk ik dat ik me de laatste tijd steeds vaker afvraag of dat vaste script nog wel klopt. Niet omdat ik cynisch ben geworden. Integendeel. Ik ben een overtuigd gevalletje glas-halfvol. Ik ga bijna automatisch uit van het goede in de mens. Van redelijkheid. Van empathie. Van het idee dat mensen uiteindelijk kiezen voor wat juist is. Alleen… wat ik om me heen zie gebeuren, maakt dat vertrouwen soms verdomd lastig.
Neem de situatie in Iran. Wat daar gebeurt, is rauw, gewelddadig en mensonterend. En wat mij misschien nog wel het meest raakt, is de oorverdovende stilte hier. Van de grote media. Van de gebruikelijke morele voorhoede die bij elk ander wissewasje massaal de straat op gaat. Waar zijn de hashtags? De talkshowtafels? De verontwaardiging? Het blijft pijnlijk stil.
En het is niet alleen Iran. Het stapelt zich op. Conflicten die verdwijnen zodra ze ingewikkeld worden. Onrecht dat pas aandacht krijgt als het goed scoort. Verontwaardiging die selectief is. Morele woede met openingstijden. Daar word ik soms echt moedeloos van. Omdat ik zo graag wil blijven geloven dat we beter zijn dan dit.
En toch. Toch geloof ik dat nog steeds. Misschien tegen beter weten in, maar wel oprecht. Ik weet dat de passiviteit van Nederlanders legendarisch is. We kijken. We zuchten. We mopperen aan de keukentafel. Lang. Heel lang. Maar ik geloof ook dat er ergens een grens ligt. Een moment waarop genoeg écht genoeg is. Waarop we opstaan. Niet schreeuwend, maar vastberaden.
Misschien is dat mijn sprookje. Misschien is het naïef. Maar ik wil erin blijven geloven. Voor mezelf. Voor mijn kinderen. En voor de gedachte dat het goede uiteindelijk altijd wint van het kwade.
Toch?