In het verleden heeft u mij beloofd dat de aarde zou opwarmen en dat de poolkappen zouden smelten als we niet snel een miljard of tig extra belasting zouden betalen om dit tegen te gaan. Wij hebben als mensheid écht ons best gedaan. Maar het feit is dat ik nu alweer twee weken met een voorhoofdsholteontsteking rondloop vanwege de jankende kou hier in Nederland. We moeten dus even praten…

In 2009 was ik namelijk serieus van plan om te emigreren naar Australië. Niet vanwege avontuur of zelfontplooiing, maar puur omdat ik een hekel heb aan kou. Trauma’s. Overgehouden aan het graven van schuttersputjes bij min twaalf. Dat soort werk.

Maar toen kwam u. Met grafieken. Met urgentie. Met tijdslijnen. U gaf namelijk aan dat binnen vijf tot zeven jaar de aarde dusdanig zou opwarmen dat de poolkappen zouden smelten en mijn toenmalige woonplaats Egmond aan Zee langzaam maar zeker richting Atlantis zou gaan. Ik zou hoe dan ook een kilometer of tig naar het oosten moeten verhuizen. En dus dacht ik: ‘Ach, dat zit ik nog wel even uit…’

Fast forward naar ruim twee weken geleden. Ik liep de Halve Marathon van Egmond. Gevoelstemperatuur min twaalf. Niet figuurlijk. Gewoon echt. Sindsdien loop ik rond met een venijnige voorhoofdsholteontsteking en vraag ik me af waar het nou precies mis is gegaan. Want van die opwarming van de aarde is bar weinig terechtgekomen, hè.

En ik wil graag weten wat we daaraan kunnen doen. Moet ik de zonnepanelen van mijn dak laten verwijderen? Investeren in kolencentrales? Een SUV aanschaffen? Lid worden van de Verenigde Naties en vervolgens talloze hectare tropisch regenwoud verwoesten voor een vergadering waar we met z’n allen per privéjet naartoe vliegen? Zeg het maar. Ik sta open voor suggesties. Ik ben namelijk wel klaar met die kou. Doe mij maar twintig graden en zon. Dan ben ik op mijn best en ik denk met mij velen.

Maar laten we eerlijk zijn. U weet het natuurlijk zelf ook niet. Net zo min als die raketgeleerden die onze regering willen vormen. Die weten het ook niet. Maar ze zetten wél weer even tweehonderd miljard euro van het geld van hardwerkende Nederlanders opzij voor ‘het klimaat’.

En in plaats dat ze zich nou richten op kernenergie, zijn ze voornemens opnieuw te investeren in windmolens die nauwelijks rendement opleveren, het landschap aantasten, omwonenden opzadelen met geluidsoverlast en die bovendien aantoonbaar schadelijk zijn voor vogels en ander wild. Maar het voelt duurzaam en dat is tegenwoordig ook wat waard.

Dus ja. We moeten praten. Want mijn sinussen zijn er klaar mee en mijn geduld eigenlijk ook.

PS. Voor iedereen die nu begint te roepen dat ik alsnog kan emigreren naar Australië. Ik heb drie kinderen en mijn vrouw wil niet. Dus zit ik hier vast en probeer in ieder geval wat bewustwording te creëren. Zodat we samen dit koude kikkerlandje iets aangenamer kunnen maken. En dan bedoel ik niet qua temperatuur, maar vooral qua gezond verstand!

Eén gedachte over “Beste meneer (Al) Gore…”

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *