Ik geloof niet in God. Ook niet in geboden. En mijn mening over de Katholieke Kerk heb ik nooit onder stoelen of banken geschoven. Dat betekent overigens niet dat ik nergens in geloof. Ik geloof namelijk wél in energie. En energie verdwijnt niet. Nooit. Zelfs niet als je het heel hard negeert.
Dat verhaal van de knipperende lampen kennen jullie inmiddels wel. Vier huizen verder en nog steeds flikkert er regelmatig iets alsof er iemand zegt: ‘hoi, ik ben het even.’ Mijn dochter van vijf is daar heerlijk nuchter in. Die zegt gewoon: ‘Hallo ootje.’
Alsof mijn moedertje even binnenloopt voor een kop koffie en een snelle inspectie. En eerlijk is eerlijk: ik denk ook echt dat zij het is. Mijn moeder was dol op onverwacht binnenvallen. Vooral als mensen dat bij ons thuis deden.
Mijn moeder had trouwens nog zo’n uitspraak. ‘Je krijgt tien keer terug wat je mij hebt aangedaan’ of op z’n Volendams: ‘je krijguh tien kaijr vrom wet je mehn an aebuh dahn’. Altijd met die lach, waardoor je nooit wist of het een grap was of een dreigement.
Inmiddels denk ik: ze meende het. En ze heeft het keurig geregeld. Ze stuurde mijn dochters terug. Twee stuks. Vol energie, karakter en een uitstekend gevoel voor timing. En wat betreft dat tien keer terug? Een kwestie van tijd…
Behalve in energie geloof ik ook in oude zielen. En die jongste van mij is er zo eentje. Elke keer als ik heb hardgelopen – en uitgeput de voordeur nader – staat ze daar ineens met een proteïneshake.
Daarna buigt ze zich over mijn schoenen, wrijft met haar handjes over de voorkant en veegt die handen vervolgens af aan de deurpost. Alsof ze iets wegneemt. Iets slechts. En dat is dus zo’n magisch momentje. Het voelt beschermend. Liefdevol. En het geeft me energie. En ja, daar geloof ik dus wél in.
Of dat schoenenwrijven ergens voor staat? Blijkbaar wel. In folklore en oude rituelen staat het aanraken of reinigen van voeten vaak symbool voor het afvoeren van negatieve energie en het aarden na inspanning of een reis.
Dus óf mijn dochter is een oude ziel met spirituele kennis óf mijn moeder fluistert haar instructies door via een knipperende Ikea-lamp. Wat het ook is: ik stel geen vragen. Ik geniet. Van het moment. Van de energie…