Ik laat mijn hardloopschoenen aanmeten door iemand die daar verstand van heeft. Mijn huis schilderen laat ik doen door iemand met een kwast. En mijn vlees haal ik niet bij de kapper, hoe gezellig die ook is. Dat voelt allemaal vrij logisch. Tot je iets verder kijkt. Dan blijkt logica ineens geen vereiste meer.
Als mijn hardloopschoenen hun beste tijd gehad hebben, ga ik naar Oosterbaan in Alkmaar. Daar staat Arie Hendrik Visser. Arie kijkt naar hoe je loopt, niet naar hoe hip je eruit wilt zien. Die verkoopt geen sprookjes, maar schoenen die passen. Punt.
Moet mijn buitenboel geschilderd worden, dan bel ik Bob Veerman. Voor een goed stuk vlees ga ik naar Slagerij Bakkertje en voor vis naar Sier & Jonk. Nog steeds de beste visboer van Nederland en omstreken. Al jaren. Met afstand.
Ik ben schrijver. Hobby zowel als tennisleraar als in de horeca. Daarnaast help ik een politieke partij als steunraadslid. Binnen de politiek past het sociaal domein me goed. Niet omdat ik er boeken over heb gelezen, maar omdat ik — privé én werkgerelateerd — altijd tussen de mensen sta. Ik luister, ben nieuwsgierig naar hun verhalen en allergisch voor onrecht. Dat helpt.
Van financiën heb ik weinig kaas gegeten. Hoofdrekenen gaat prima, maar zodra het over begrotingen gaat — thuis of in de politiek — ontstaat er steevast een gat waar zelfs een optimistische Excel-sheet ongemakkelijk van wegkijkt. Ik doe ook niet alsof ik het snap. Thuis laat ik de begroting aan mijn vrouw over, binnen de partij aan iemand die weet dat rood niet gewoon een spannende vorm van groen is.
Helaas werkt dat in de politiek niet altijd zo. Daar lopen er genoeg rond die nooit echt hebben gewerkt, geen idee hebben hoe het is om tussen de mensen te staan, maar wél met groot zelfvertrouwen uitleggen hoe het allemaal moet.
Een schoolleraar die je vertelt hoe huisvesting ‘gewoon een kwestie van keuzes maken’ is. Of iemand die een Dymaco niet van een Glock kan onderscheiden, maar zonder blikken of blozen beslist dat onze ‘jongens’ richting het front moeten. Terwijl hij of zij bij een frontje vooral denkt aan iets warms, uitnodigends en lichaams-eigens en niet aan kou, modder, angst of kogels.
De politiek zit vol mensen die nergens verstand van hebben, maar wel overal een mening over. Ze maken er een puinhoop van en komen er ook nog mee weg. Sterker nog: wie landelijk de boel sloopt, krijgt daarna vaak gewoon een mooiere stoel. Burgemeester, Commissaris van de Koning, iets met een ketting, u kent het wel.
Misschien moeten we het weer eenvoudig maken. Laat de schoenmaker bij zijn leest. De slager bij zijn mes en de chirurg bij zijn scalpel. In de politiek hebben ze daar inmiddels een woord voor: het kenniskabinet. Klinkt indrukwekkend, maar het idee is o zo simpel. Zet mensen op plekken waar ze daadwerkelijk iets vanaf weten.
Want één ding weet ik zeker, als mijn hardloopschoenen ooit worden aangemeten door iemand met veel meningen, weinig kennis en een warm, persoonlijk beeld bij het woord front, ga ik liever op sokken naar huis.
Helaas klinkt het zo logisch dat de huidige politici het niet kunnen volgen. In hun geval geldt niet meer: wie betaalt, bepaald.
Logisch denken, vrij denken, een open mind, het hoort niet bij het curriculum.
Universiteiten zijn vergeten waar ze voor opgericht zijn. Hier geldt wel: wie betaalt….