Timing is zo’n ding dat nooit vooraf belt. Geen appje. Geen ‘ben je er klaar voor?’. Nee hoor. Timing staat ineens voor je neus terwijl jij met je veters bezig bent en denkt dat het over iets anders gaat. En pas later — veel later — zeg je: verdomme… dát was het moment.
Je gaat linksaf in plaats van rechts. Niet bewust. Je had gewoon geen zin in die ene straat. En dan terwijl met oordopjes in en je vizier gericht op het scherm van die k*ttelefoon het leven aan je voorbijraast, bots je tegen de liefde van je leven aan. Letterlijk. Had je vijf seconden eerder gelopen, dan was hij of zij nog aan het pinnen geweest. Vijf seconden later? Dan was je alleen verdergegaan met je leven luisterend naar een podcast over zelfliefde.
Die gokkasten. Je kent ze. Je loopt er al altijd langs tijdens het jaarlijkse familie-uitje in Holland Casino. Je pokert liever en bent niet zo’n fan van die eenarmige bandieten. Ze wisten in het verleden zelfs je laatste stuiver nog afhandig te maken. Maar toch, vandaag lijkt-ie te knipogen. Je grist in je zak en haalt dat laatste losse eurootje eruit, gooit ‘em in de gleuf en dan…
BAM! Alarmbellen, sirenes, licht, geluid, chaos. Iedereen feliciteert je en uit alle hoeken en gaten komen ‘vrienden’ tevoorschijn van wie je niet eens meer weet hoe ze heten. Maar ze stellen zich met liefde even opnieuw aan je voor.
Je verslaapt je voor een vlucht. Paniek, stress en een hoop vloekwoorden die in de Top 5 van de meest gebezigde woorden in het Volendamse woordenboek staan. Later hoor je dat precies vlucht JK612 is neergestort. Het vliegtuig waar jij in had moeten zitten. Waar je die snoozeknop eerst de ‘finketering’ hebt toegewenst, is hij nu ineens je allerbeste vriend.
Transfers, carrières, relaties, alles valt of staat vaak bij timing en het pakken – of juist laten schieten – van kansen. Maar hoe het precies werkt, daar kan ik nooit mijn vinger opleggen.
Is het leven een soort loop? Dat je een kans mist en deze vervolgens net als je koffer op de bagageband bij Schiphol steeds weer terugkomt tot-ie als ‘vergeten’ wordt beschouwd. Of is het gewoon één rechte lijn. Eén kans. Gemist, niets meer aan te doen. En dat je dan jaren later moet constateren dat je gewoon vette pech hebt gehad. Klinkt het zo nu en dan – wanneer je even in een dipje zit – ‘had ik maar…’
Maar dat is wat timing zo geniaal irritant maakt. Je snapt het helaas vaak pas als je al te laat bent en de kans gemist hebt. Maar wie weet. Misschien is falen niet het missen van een kans. Misschien is falen denken dat je er maar één krijgt.