The Tribute To The Cats-band, Filantropisch Orkest of zijn nieuwe project Always Wanted – een tribute to Bon Jovi – Peter de Haan draait er zijn hand niet voor om. Hij neemt ons mee op een muzikale reis door de tijd die begint ‘Op Volle Toeren’.
‘Dat zong ik samen met mijn broer bij ons op de slaapkamer. Om de beurt waren we dan ‘de man met de snor’, lacht Peter. ‘Welke liedjes weet ik niet meer, maar het was vooral Nederlandstalig wat de klok sloeg. Bij ons thuis stond ook altijd The Cats of BZN aan. Daar zijn we mee opgegroeid. Met de paplepel ingegoten, zoals ze dat zo mooi noemen.’
Zowel The Cats als BZN zal later een grote rol in Peters muzikale leven gaan vormen, aangezien hij eerst frontman wordt van Mon Amour – een ode aan BZN – en tegenwoordig deze rol vertolkt bij de razend populaire Tribute To The Cats Band. ‘En de TROS stond eeuwig aan op de televisie. Zeg maar wat nu Sterren.nl is. Mijn vader en moeder waren verder niet muzikaal onderlegd, maar de radio stond echt altijd aan. En nog steeds. Altijd. 24/7.”
Hoewel hij dus opgroeit met Nederhits, komt er in zijn tienerjaren een omslag als Guns n’ Roses in zijn leven komt. ‘Toen ging ik ook op gitaarles bij Jaap de Koster van The Cats. Mijn broer speelde ook al gitaar – die speelde toen al The Cats – en ik wilde dat ook. Heb later nog les gehad van legendes als Berry Maurer en Jaap Kwakman van 3JS, maar wilde altijd al zanger worden. Op school zong ik altijd met de Communie en musicals. Dus dan krijg je al snel het idee dat je heel wat voorstelt, haha!’
‘Hij was not amused’
Zijn eerste bandje is met Jack Stroek (huidig frontman van de Coldplay tributeband Yellow) en nog wat andere legendarische Volendammer namen als Johan Loege, Kees Smit, Tommie Koko en luisterde naar de naam Leaping Lizzard. “Het repertoir wat we speelden was vooral Guns n’ Roses, maar ook alle B-kanten van de LP’s van andere bekende bands uit die tijd. Na twee jaar hield de band op te bestaan en richtte ik samen met Jack, Cees ‘Jozef’ Veerman en Peter Smit de band Mary’s Flavour op.’
De band had alles in zich om landelijk door te breken. Een scala aan muzikaliteit, de looks, eigen nummers en een platencontract. Toch loopt het uiteindelijk spaak. ‘Echt geen idee waar dat aan heeft gelegen. Ik denk dat we gewoon niet serieus genoeg waren. We hadden een keer een optreden bij Call TV – misschien kennen jullie dat nog – en toen werd ons gevraagd om te playbacken. Maar dat gingen we ‘echt niet doen’ en dus besloten we weg te lopen. Als echte rocksterren. Niet zo handig natuurlijk en de man die ons aan een platencontract wilde helpen, was dan ook not amused. Uiteindelijk is dat wel weer goed gekomen, maar ik denk dat het leven in de weg heeft gezeten. We kregen een fulltime job, kochten een huis en uiteindelijk is het verwaterd en zijn we ieder onze eigen weg gegaan.’
Een weg die ze via veel omzwervingen uiteindelijk toch weer samenbrengt. Peter en Cees eerder al bij TTTCB en nu ook samen met Jack waar hij op zaterdag 7 februari 2026 een optreden zal verzorgen in de PX in Volendam. ‘Jack met zijn band Yellow en ik met Always Wanted. Echt leuk om elkaar zo weer te treffen. De tijd bij Mary’s Flavour was echt de mooiste tijd van mijn leven met als hoogtepunten misschien wel de Tribute Nights in de PX. De tent ging daar echt op z’n kop! In die tijd waren dat echt de hoogtepunten van het jaar. We hebben daarna nog de Red Hot Chili Peppers gedaan, Doe Maar, Black Sabbath. Mooie tijd. Zeker weten. We waren jong en gek en gaven nergens om. Geweldige herinneringen!’
‘Kleine maasies, grote titten’
Herinneringen waar Peter qua muzieksmaak – naar eigen zeggen – een beetje is blijven hangen. ‘De jaren ’90, inderdaad. Dat is waar ik nog steeds naar luister. Pearl Jam en het oudere werk uit die tijd. Ik krijg nog wel eens wat mee van de nieuwe muziek, maar het blijft niet hangen. Wat dat betreft voel ik mezelf helemaal op mijn plek bij het Filharmonisch orkest, waar we van die geweldige ouderwetse rocknummers mogen doen met supergoeie muzikanten met blazers en alles. Het mooiste wat er is. Maar ik haal uit alles even veel plezier. Ik hou van entertainen. En of dat nou met Mon Amour, de TTTCB of met kermis met Oâre Kippe is, dat maakt me niet uit. Als de mensen het naar hun zin hebben, geniet ik ook.
1980 – 1990
‘Bon Jovi op de lagere school. You Give Love A Bad Name. Casettebandjes vol met al hun liedjes. Terwijl dat eigenlijk helemaal niet cool was. Bon Jovi was toch meer voor de meiden, maar ik heb hun muziek altijd al geweldig gevonden. En nog steeds.’
1990 – 2000
‘Dat is de tijd van de ommekeer. Nirvana, Pearl Jam, Jane’s Addiction, Black Sabbath, Mötley Crue, Guns n’ Roses. Fantastische muziek waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds met heel veel plezier naar luister.’
2000 – 2010
‘De Mon Amour band kwam in die tijd om de hoek kijken, maar ik heb ook nog een paar jaar met Peter Smit dancemuziek gemaakt. Dat was ook leuk, maar het vak heb ik echt geleerd bij Mon Amour. Dat was echt serieus en we zijn het hele land doorgereisd. Het was een schoolreisje voor me. Altijd genieten terug in de bus met een biertje of een wijntje erbij. Geweldig.’
2010 – 2025
‘Ik heb nog in een rockbandje gezeten om het niet af te leren, maar TTTCB, Always Wanted en het Filantropisch orkest kleuren momenteel toch wel mijn muzikale leven. En tot op de dag van vandaag ben ik dankbaar dat ik het mag blijven doen.’